Nakharcım sobelemiş bakalım anlatayım biraz bende;
Küçükken koşarak uçaklarla yarışabileceğime hatta kesin geçeceğime inanırdım ama sokaktan ayrılmamam gerektiğini bildiğim ve uslu bir çocuk olduğum için hiç denemedim.Hala içimde o inanç var.Uçaklarla bile yarışırım ki ben ey uçak ey uçak uçak beni de al beni de...
Yine küçükken çok sık lağım deresine düşerdim ve evimizin karşısındaki kesilmiş ağaçların cadı olduğuna inanırdım.
Annemi çok kıskanıyorum.Sadece bizimle ilgilensin istiyorum.
En uzun ilişkim 2 ay sürdü.Tarihimdeki tek sevgili sayılacak kişi de bu şahsiyettir diye düşünüyorum.
İçimde bencil bir kız var ama onu dinlememeye çalışıyorum.
Bazen, çok çirkin biri olduğumu düşünüyorum.Kendimi çirkin ördek yavrusu gibi hissediyorum.Aslında çoğu zaman.
Yön kavramım yok.İlk defa biriyle gittiğim bi yere 2. defa kendim gidemem ya da gittiğimiz yerden tek başına geriye dönemem tabi yürüyerek :)
Ardışık sayıları karıştırırım.Mesela arkadaşım 5. katta oturuyordu onlara ne zaman gitsem hep 4. kat mı 5. kat mı çelişkisini yaşardım.Ne zamanki 4. kattaki kapıyı çalıp içerdeki çocuk sesine uyanıp kaçtım o zaman bu çelişkiden de kurtuldum.
Yemek fazla seçmesemde kerevizden nefret ederim.
Bazen ağzımdan yalan kaçar o yalanın cehennem azabını dünyada yaşattırırım kendime.
Genelde çizgim çok nettir.Ya siyah ya beyaz herşey.Gri yok.
Aynadaki benle bazen ciddi tartışmalara girebiliyorum.
Çok ciddiye aldığım biri benle yüzgöz olursa aman allahım denilecek cümleler kurup kendimi rezil edip işin içinden çıkıyorum.
İlk kavgamı lisede bi kızla yaptım.Arkadaşları tuttu kız dövdü beni.Aaa bi de ortaokulda okulun ağır abilerinden birine merdivenlerde tokat atmıştım.Niye atmıştım hatırlamıyorum gerçi sonra ondan köşe bucak kaçmıştım.
Ben de
hannelise ı ,
serv-i revanim ı ,
uğur u ve
ayçi yi ebeliyorum.Hadi bakalım.
/p>
<
<
<
<
Sevgili günlük;
/p>
<
<
<
/p>
<
<
<
/p>
<
<