< <

<

sevgili günnük;

hal hatır sormak geçti birden içimden vazgeçtim.Neyse biraz kendimden bahsetmeye ihtiyacım var.Hep bahsediyorum farkındayım dinlenip dinlenmediğini sorguluyorum bazen ama bazen.

beni böyle mutsuz tutan ne bilmiyorum.Bulamıyorum.Kocaman bir boşluk var içimde.Dolduramıyorum.Doldurmak için ne yapmalıyım onu bile bilmiyorum.Hayat hep böyle gidecekse günlük çok kalmadı bilki yakında vazgeçerim ben.Çünkü gerçekten sıkıldım.Heyecan arıyorum demeye dilim varmıyor çünkü ne zaman heyecan arasam burnum boktan çıkmıyor.Sanırım bu boşluk burnumun isteğinden kaynaklanıyor.

Geçenlerde şöyle düşünmüştüm "eğer bu kadar üzüleceğimi bilseydim hiç başlamazdım." Bu cümleyi çok anlamlı bulmuyorum artık.Sanırım insan unutuyor çektiği üzüntüleri acıları.Unuttuğundan mı bilmiyorum durup dururken affediyor af bile dilemeyen birini.
Ya da zihin acıya meyilli.İllaki üzülecek birşey arıyor.

Sözün özü günlükçüm artık mutlu olmanın zamanının gelmemesi beni sinirlendiriyor.Bekliyorum gelmiyor çünkü...


/p>
betüş yazdı@ <9/11/2007 05:33:00 AM/a>
< < < <