< <

<

sevgili günlük;

bu bi kaç gündür kendimi gazlayıp işe gidiyorum.Tabi gayet üzgünüm.Neyse oturuyorum bilgisayarımın başına yol boyunca düşündüklerimi düşünmeye devam ediyorum.Dudağımı büzüyorum.Ağlıycak gibi oluyorum.Çalışma arkadaşım geliyor.Hüzünlü kız diyor bana.Ben de napalım abi kaderimiz diyorum.Sonra normale dönüyorum biraz konuşunca.Bi kaç saat geçiyor yine aklıma geliyor yine dudaklarım büzülüyor ağlıycak gibi oluyorum Allahtan yemeğe yakın bi zaman oluyor da yemek arası veriyorum.O arada bütün gün düşündüğüm kişiyle karşılaşırsam o zaman daha bir eyvah oluyorum böyle kalbim acıyor.O yemeği nasıl yiyorum ben de bilmiyorum.Sonra yine işe başlıyorum sonra yine aklıma geliyor.Sonra çay içiyoruz biz.O ara unutuyorum.Sonra bazen yine aklıma geliyor.Sonra akşam oluyor.Ben yürüyorum yürüyorum yürüyorum.Rahatlamak için.Rahatlıyorum.Hesaplaşıyorum kendimle.Bundan sonra hep böyleye karar veriyorum.Üzülüyorum kendime ama acıma değil bu çaresizlik.Sonra olsun en azından gururum! var diyorum.Sonra da ne bokuma yarıyosa diyorum.Gerçi onu aşsam herşeyin yoluna girceğini bilsem aşarım da gurur derdinde değilim o geliyo aklıma.Sonra ulen iyice yoldan çıktım ben diyorum.Sonra eve geliyorum.Oyalanıyorum.Sonra yine düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum.Uyuyorum...Sabah kalktığımda aaa bu sabah ilk onu düşünmedim benim için önemli değil ki hehe o da kim diyorum...Sonra yeni baştan...

/p>
betüş yazdı@ <9/26/2007 12:48:00 PM/a>
< < < <