< <

<

sevgili günlük;

arkadaş grubumla ben bu aralar baya bi umutsuz vaka olduk.Yüzlerine bakıyorum içim darlanıyor.O ışıldayan gözlerin sönüşünü izliyorum hergün biraz daha.Aynaya bakıyorum.Benimkilerde ışıldamıyor.Sadece çok güldüğümde belki.Yaşlanıyor muyum ondan mı bilmiyorum.Düşünüyorum düşünüyorum düşünüyorum bulamıyorum.Dünya üremek üzerine mi kurulmuş gerçekten aaa.Eskiden ne güzel masallara inanıyordum.Aşkın sevginin etrafında dönüyor hep mutlu son olur sanıyordum.Mutluydum.İyiler her zaman kazanırdı çünkü.Ama anladım ki kazanan yok.İnançlarını kaybetmediğin sürece kazanırsın.Çünkü bunlar hayatla olan bağlantındır.Arkadaşlarına inanırsın sevgilerine, sevgiline inanırsın, aşka inanırsın, ailene, kendine,Allah 'a...bunlar seni hayata bağlar.Ben bunlardan 2 sine olan inancımı yitirdim.Kazancım diğerleri.Onları kaybetmemeyi dilemekten başka yapacak birşeyimse yok.Ulan günlük bunlara içilmez mi şimdi.O sarhoş insanları anlıyorum bazen.Hani o sokakta saçı sakalı birbirine karışmış olanları.İçince sorgulayacak ve kahrolucak bişey de kalmıyor.Ne süper.Bazen diyorum ki sorgulamayayım.Daha kolay olur herşey.Düşünmezsen her ayrıntıyı plan yapmazsan umursamaz olursan daha az üzülürsün.Sonra bir bakıorum unutmuşum ben yine aynı ben.Yani ne böyle sürer ne de diğer türlüsünü becerebilirim.Böyle devam edecek gibi.

Not:Bu bir depresyon yazısı değildir.Sadece değişiyorum lan günlük.Ve bu değişimi hissediyorum.Ama hiç hoşuma gitmiyor.
/p>
betüş yazdı@ <9/04/2007 12:17:00 PM/a>
< < < <