< <

<

sevgilim günlük...
ne olacak benim bu halim böyle diye düşünmeden edemiyorum.Ne istesem olmuyor.Böyle düşününce de kendi kendime; elindekilerle yetinmeyi bil şükret şükret diyorum annemin sesiyle.Sonra elindekileri de alırsa görürsün.
Sonra kendi iç sesim kararsız kalıyor annemin sesini dinleyip korkmayı ya da aman be deyip dinlememeyi seçmek hiç mümkün olmuyor.Hemen başka konuya geçiyor, unutuyorum.Sanırım boşlukta duruyorum.Saçma sapan insanlara aşık olduğumu
düşünüyorum durup dururken.Sonra ne alakası var diyorum.O yanımdayken yemek yiyemiyorum bazen.Kalbim tüm iç organlarımı ele geçirmiş çalışmayın lan diyor.Yemiyorum bende.Sonra saçmalama diyorum kendime saçmalama...

/p>
betüş yazdı@ <12/21/2006 04:01:00 AM/a>
< < < <