< <

<

Sevgili günlük biliyor musun kabuslarımda hep birilerinden kaçıyorum.Çocukluğumun sokaklarında ne kadar kuytu köşe varsa
ben oraya saklanıyorum.Hızlı koşuyorum çok hızlı.Koş Lola Koş...Uyanık olduğum zamanlarda ise uyumak istiyorum ya da
alıp başımı gitmek istiyorum çok uzaklara.Kaçtığım biri yok aslında kendimden başka.
Ama hiç denemediğim için gitmeyi kendimi de yanımda götüreceğimi tam olarak idrak edemedim sanırım.O yüzden hala kurtuluşun kaçmakta olduğunu sanıyorum.Oysaki kendimle barışık olduğumu sanırdım ben.Olmadığımı kendim için yapmadıklarımı kendi yüzüme vururken anladım.Üstüne örtüler örttüğüm ufak problemlerim güçlendi.Attı üstünden örtüleri.O kadar zaman geçmiş ki ilk hatamı yapalı şimdi neden
böyle oluyor un cevabını buulamıyorum.Çözümleri de...Taa ilk baştaki nedenden.Suçu belki de birilerine yıkarak kurtulmalıyım.En uygun kişiyi arıyor, bulamıyorum.Biliyorum birgün bugün yaptıklarım ya da yapmadıklarımdan da pişman olacağım.Garip bir döngü bu.Zaman geçiyor o geçtikçe ben daha çözümsüz oluyorum...

Evet günlük nedense birden aklıma geldi bu şiir;

"Aysel git başımdan ben sana göre değilim hem kötüyüm, karanlığım, biraz da çirkin." Atilla İlhan

/p>
betüş yazdı@ <12/12/2006 07:58:00 AM/a>
< < < <