< <

<

Dün akşam bir dizide intihar eden biri aynen şöyle diyordu "Ayaklarım yerden kesildiği anda pişman oldum.Aslında ne kadar güzel bir hayatım olduğunu anladım ama çok geçti."

Düşününce evet aslında ne olursa olsun yaşamak ölümden çok daha iyidir. Bazen ölmeyi gerçekten isterim bu "yerin dibi nerede mümkünse oraya girmeliyim ve bir daha çıkmamalıyım" düşüncesi kadar sık olmasada olur bende öyle.Evet ne kadar da mutsuzum Eflatun.Sen ne diyorsun bu işe? İdealar dünyasında mutlu olacaksın diyorsun hımm peki.Ben de sana hadi ordan diyorum.Gerçek hayatmış orası.Bizler gölgeymişiz.Kandırmışlar seni oğlum.Hem aşk diye birşey de yok.Onu biliyor musun sen?Ben bilmiyordum öğrendim.Kandırmışlar bizi.Buna aşık olduk bunu sevdik diye biz de kandırmışız kendimizi.İnsan kendinden daha fazla sevebilir mi ki birini.İnsan kendisini sevdiği için sever birilerini.Bu sadece ihtiyaç.Acıktım yemek yemeliyim gibi bir his bu da.Vicdanın sevmen ve sevilmen gerektiğini sürekli belirtiyor saati geldi geçiyor sevgisizlikten ölebilirsin diyor.Açlık ve susuzluğa ne kadar dayanacağımız belli ama ya sevgisizliğe?

Ne bugün farklı ne yarın farklı olacak ne de dün farklıydı.Bu malzemeyle ancak bu kadar oluyor demek ki...
/p>
betüş yazdı@ <11/27/2006 01:43:00 PM/a>
< < < <