< <

<

Dün akşam kardeşim askere gitti.Kocaman olmuş benim çocukluk arkadaşım, 1 yıl boyunca inat edip konuşmadığım, her kavgamızda kafamın içinde geçen düşüncelerin bir kopyasına sahip olduğu ve de aynı ben olduğu için daha çok sinir olduğum daha bi hırçınlaştığım daha çok katlanamadığım bazen daha çok nefret ettiğim ama derinlerde çok sevdiğim ama belli edemediğim...Kardeşim...
------------------------------------------------------
Ne çok kişi gelmişti akşam öle ya.Zaten hep geldi mi birlikte geliyo bunlar ama.Annem misafirler geldi çocuğum insene aşağıya dedi.Cık dedim.Banane.Hep aynı mantık bendeki."Sevmiyorum ki ben bu akrabaları ben mi seçtim bunları.1. dereceden olanlar tamam candan öte can...hele bir amcam var o tamamen can.yoktur ondan ötesi.yoktur ondan süperi.yoktur ondan babası.baba yarısı değildir o babadır.ama diğerleri...Maske mi yüzlerindeki düşecek bak anne birazdan.hep söylüyorum dinlemiyorsun beni çocukta değilim ki neyse..."İndim aşağıya saat 11.dolu kapının önü.Evet ben bunları sevmiyorum ama onlar seviyolar benim kardeşimi.Ne çok kalabalıklar böyle.Babamı düşünüyorum.Belki çok bencilim.Düşünüyorum kardeşimi sevmeyi bunlar haketmiyor.Canım amcam hakediyor karısı ve oğlu annem ben kızkardeşim ve diğer kızkardeşim ve babam.Belki dayım dedem nenem teyzemler...Gelmesin bunlar diyorum içimden.Kardeşim gidecek paylaşmak istemiyorum.Geliyorlar... Kötü günlerimizi hatırlıyorum...Yanımızda olan kişiyi.Babammış gibi babamın yokluğunu hissettirmeyen kişiyi...Ne kadar şanslıyız diye düşünüyorum.Babam arıyor sonra kardeşim alıp gidiyor telefonu.Sonra geliyor.Babamı özlüyorum.Gelse artık diyorum.Sonra teselli ediyorum kendimi.Gelecek.Bahar da gelecek.Öyle dedi ya dün telefonda.Ne olursa olsun geleceğim dedi ya.Evet gelicek.Hattın diğer tarafındaki babamı düşünüyorum sonra o neler hissediyor acaba.Tek oğlu askere gidiyor ve o yanında değil oğlunun.Ne büyük bir çaresizlik bu...Ne gidebilmek ne de kalabilmek...
------------------------------------------------------
Bu akşam dün Fundayla aldığımız ayakkabıyı değiştirmeye götürdüm.Grisini aldım.Sonra kendimden hiç beklemeyeceğim bişey yaptım.Mangoya yalnız gittim.Dolandım.Hiç birşeyi beyenemedim.Düşündüm bu ne büyük bir evrim.Tam da burada 2 sene önce arkadaşlarımı bırakıp gitmiştim.Zehir etmiştim belki de günlerini.Niye gidiyorsun Betül.Bilmem gidicem çok sıkıldım ben.gitme beraber gideriz.hayır ben sevmiyorum zaten böyle alışverişi biliyosunuz.ya bizde fazla durmayacağız zaten.bilmiyorum belki alperi özledim ben.biraz suskunluk.(bi daha görme ihtimalinin olmadığı birini özlemek ne diyelim ki sana yavrum susuşu)gidecek misin eve.evet gideceğim.peki...Dönüp gidiyorum.anlayacaklar biliyorum.evet hiç bi zaman normal bi insan olamadım.ama hep onlarlayken içimden geleni yaptım.yanlış anlaşılmayacağımdan emin olup.hiç kaybedeceğimden korkmadan.evet bencilce belki ama.anlaşılacağını bilmek güzel bir duygu birilerinden anlayış beklemek ve anlaşılmak.yanlış yapmak ya da doğru..ama öylesine kabullenilmek...güzel gerçekten de...
------------------------------------------------------
Otobüsle eve geliyorum.Düşünüyorum.Sanırım deliriyorum.Tüm haftasonlarımı geçirdiğim dershanenin yanından geçerken diyorum ki neden ama ya neden.Yok bi neden.Herşeyi altüst eden bütün inançlarımı ve amaçlarımı yok bir neden.Hiçlik kocaman.Herşeyi mafeden.Yok bir neden.Mutsuzluk sınırını coktan aşmış olmama yok bir neden.Herşey sınavdan sonra başladı.Daha dogrusu bitti...Çok garip.Ne yapacagım şimdi ben?
/p>
betüş yazdı@ <8/21/2006 03:01:00 PM/a>
< < < <