< <

<

Cnnturk de Güneydoğu'nun kayıp çocukları adlı bir program izledim bu akşam.Ufacık parmaklarıyla hayatın dibine inmiş bedenlerini uyuşturucu maddelerle daha da dibe çekerken onlar, ben ne kadar da çaresizim dedim kendime.Ne kadar da çaresizler...Kayıp olan abileri ve ablaları.Kayıp olan evleri..Kaybolan hayatları.Diğer kanallarda şımarık suratlar ve onları izleyen şımarık beyinleri uyuşmuş aptallar.Ben sen o biz siz onlar...Çıkardım bir kaç dakikalığına at gözlüklerimi...Bir de onlara baktım.Düşündüm.Hiç birşey hem mümkün hem de değil.Kendime yontabilirim şimdi bu durumu ben birazda bu yüzden öğretmen olmak istiyordum diyebilirim doğu da çalışacaktım diyebilirim diyebilirim ama demiycem.Çıkarmıştım at gözlüklerimi.Ama o kadar bütünleşmişim ki onlarla aklıma başka bir çözüm gelmiyor.Başka hiçbir yolu yok bu işin.Bulacağım kendime başka bir yol öğretmen olmak için.Taktım tekrar at gözlüklerimi...Taksam da takmasam da farketmiyor nasılsa.Hep aynı noktadayım...
/p>
betüş yazdı@ <8/02/2006 02:10:00 PM/a>
< < < <