< <

<

kendimi alıştırmaya çalışıyorum bu yenilgiye.ilk önce çok zor geldi.Sonra daha az zor sonra daha mantıklı düşünmem gerektiğine karar verdim.Ama gözyaşı bezlerime dinletemedim.Hala mantıklı düşünebildiğimi sanmıyorum.Yavaş yavaş kabulleniyorum ama.Zor da olsa.Başka çarem var mı.Yok.Günlerime acıyorum emeklerime ağlıyorum umutlarıma...Öyle döküldüler birer birer yere boncuk taneleri gibi toplayamadım hiçbirini.Hepsi gitti.Peki şimdi ne yapacağım.Öyle ot gibi bi amacım olmadan yaşayacağım.Hiçbir ideali olmayan biri.Sevmediği bir işi hayatı boyunca yapıcak istemediği halde birkaç sene sonra evlenmek zorunda kalacak ve kendi kendini hayatı boyunca mutlu olduğuna inandırmaya çalışacak biri olacağım.Çok ağır değil mi bu? Neyin bedeli...Ya da neden bu kadar ağır bir bedel.Ömrüm boyunca ödemek zorundayım.

yeldeğirmenlerine karşı don kişot'muyum?
uçuyorum durmadan ben pilotmuyum
yeldeğirmenlerine karşı don kişot'muyum?
dilimde hep aynı şarkı
idiyot muyum?
seyretmesi keyifliydi dostlar, uzaktan sizi
üç perdelik komedi, oyunlar bitti
ne alkışlayın ne de ağlayın kapandı perde
ne anladıysanız onu düşünün sadece ...
/p>
betüş yazdı@ <7/17/2006 12:53:00 PM/a>
< < < <